Het is de nacht van zondag op maandag 8/9 juni. Ik lig dubbelgevouwen van de pijn op de grond in de woonkamer. Al bijna een week lang ben ik 24 uur per dag misselijk en heb enorme pijn. Ik besluit: het is genoeg geweest. Genoeg met de bestralingen en genoeg met deze ellende. Ik wil niet meer, de dood lijkt me een verlossing. Enkele uren later bel ik de radiologie/oncologie afdeling en zeg de resterende bestralingen af.

In oktober 2023 voel ik een pijn die me bekend voorkomt. Ik wacht nog ’n paar weken maar bel dan het ziekenhuis voor een scan. Die wijst uit dat de kanker terug is. Alhoewel ik op dat moment alleen pijn in mijn nek voel, geeft het radiologie-verslag aan dat in het hele skelet tumoren zitten. Ik stop met tellen na nummer 10. Een, twee, drie, veel, denk ik. Er volgt voor een tweede keer de diagnose ‘uitgezaaide borstkanker’. Ik weet dat er sinds 2018 niks veranderd is in de wereld van borstkanker in die zin dat er geen genezende behandeling beschikbaar is in een Nederlands ziekenhuis en ik maak me geen illusies. Deze keer snapt de(zelfde) oncoloog beter dan in 2018 dat ik ga voor kwaliteit van leven. Chemo is uitgesloten en van de anti-hormonale tabletten had ik jaren daarvoor zulke bijwerkingen dat de kwaliteit van leven ook al ernstig in het gedrang kwam. De enige optie die er dan voor me over blijft in de wereld van de reguliere geneeskunde, is bestraling. Met als enige voordeel dat de bestraalde tumor wat ingedamd wordt en dat ik een tijdelijke pijnreductie zal ervaren. Ik kies voor ’n paar bestralingen in het nekgebied, heb weer dezelfde nare ‘bijwerking’ van een tijdelijk verbrande slokdarm en ga naar huis.

In de twee jaar die volgen, neemt de pijn zienderogen toe. Ik lig het grootste gedeelte van de dag en kan weinig. Dat valt de meeste mensen niet zo op omdat ik zorg dat ik overeind zit of sta als ik ze zie, maar de rest van de tijd lig ik. YouTube filmpjes, boeken, podcasts: maanden glijden voorbij. Maar in maart 2026 is de pijn zo hevig geworden dat ik er niet meer onderuit kom: sterkere medicatie is nodig en ik krijg fentanyl-pleisters en tabletten voorgeschreven. Al snel wordt de dosering verhoogd, zeker als ik in de weken daarna tweemaal op de spoedpost terechtkom omdat de pijn niet te harden is. Een verpleegkundige spreekt daar de legendarisch woorden: ‘Mevrouw, u loopt achter de feiten aan.’ Bewegen wordt ondertussen steeds moeilijker. In huis beweeg ik me voort met een stok, en buiten kan ik alleen nog met een rollator om het huis heen. De auto kan ik nog net bereiken, de fiets moet blijven staan. In mei besluit ik dan dat de twee ergste pijnplekken in mijn bekken bestraald mogen worden en zo arriveer ik in die nacht die ik hierboven beschrijf.

Euthanasie is tot dat moment altijd een theoretische mogelijkheid gebleven. Een gesprek met een thuiszorgorganisatie voor palliatieve zorg is er al wel geweest. Maar dan besluit ik ook de huisarts en oncoloog te contacteren over euthanasie. En ik begin er over te praten met partner, familie en vrienden. Het is moeilijk duidelijk te maken hoezeer je lijdt als je je tegelijkertijd groot houdt en alles op alles zet om de paar activiteiten die er nog in de agenda staan, te blijven doen.

De drie bestralingen die ik wel heb kunnen doen, leiden inderdaad tot een pijnreductie en samen met alle pijnstillers gaat de maand juni dan toch voorbij. Ik voel een opluchting dat ik een paar lastige gesprekken heb gevoerd en dat de naaste en iets wijdere kring beseft hoe ernstig het is. En dan wordt het de tweede week van juli en realiseer ik me op een dag dat er al een paar uur voorbij is gegaan ZONDER PIJN. Wat? Zou ik dan eindelijk de juiste combinatie en dosering van pijnstillers te pakken hebben? De volgende dag gebeurt hetzelfde, en de dag daarop ook. De uren zonder pijn breiden zich zelfs uit! Tegelijkertijd ervaren we een van de mooiste. langste zomers sinds jaren en ik geniet volop van de temperatuur, de bostuin en….de verbeterde mobiliteit.
Dit alles zet zich voort tussen half juli en half augustus. Ik snap het niet maar ben dankbaar. Dan word ik misselijk. Niet misselijk als gevolg van bestralingen of pijn maar wel heel erg misselijk. Als ik vervolgens merk dat ik niet goed meer uit m’n woorden kom, trek ik weer aan de bel. Op de spoedpost constateert men na bloed- en urine-onderzoek dat ik een blaasontsteking heb en word ik met antibiotica naar huis gestuurd. Een blaasontsteking zonder symptomen die daar bij horen maar wel met misselijkheid en verwardheid wat er niet bij hoort? Drie dagen later heb ik genoeg van die continue misselijkheid en raadpleeg ChatGPT. Die weet binnen enkele minuten te melden dat het waarschijnlijk een overdosering van fentanyl is. Ik beschouw mezelf maar weer als proefpersoon en halveer de dosering. Van 100 mcg plak ik een pleister van 50 mcg. Mijn lichaam reageert na een aantal uur heftig: enorme afkickverschijnselen van rillen, zweten, buikkrampen, diarree en algehele malaise maar…..de misselijkheid is op slag weg. Ik lees me in, in het afkicken van fentanyl. Dat was dus niet zo slim, zo’n enorme vermindering van dosering. Maar ik besluit door te zetten. Als de pijn terugkomt, bouw ik snel genoeg weer de hoeveelheid op. Maar de botpijn keert niet terug.

Drie dagen later staat er een bloedonderzoek op het programma. Die heb ik om de 2 à 3 maanden. ’s Ochtendsvroeg worden de buisjes volgetapt, eind van de middag kijk ik de uitslag digitaal in. De tumormarker is twee maanden daarvoor 1184 en de leverwaarden zijn sterk verhoogd. Deze keer zijn alle leverwaarden normaal en de tumormarker is….verlaagd naar 285. WAT? Een tumormarker die driekwart LAGER is? Dat betekent dat de kanker gigantisch aan het afnemen is!! Dat verklaart ook de afname van pijn en waarom mijn lichaam zelf zei dat de hoeveelheid fentanyl (en paracetamol, en naproxen en PEA capsules en CBD pleisters en CBD-olie..en…) niet meer nodig was.
Ik staar naar het beeldscherm. Ik durf de blijdschap bijna niet toe te laten.
Daarna steek ik mijn hoofd om de computer en licht man Hans in. En naaste vrienden.
Twee dagen later heb ik het gesprek met de oncoloog. Die snapt er niks van. ‘Je blijft me verbazen’, zegt ze. Het is duidelijk dat de bestralingen niet dit kunnen hebben bewerkstelligd en dat vrijwel niemand de omgekeerde weg bewandelt. Ik huppel bijna door de ziekenhuisgang terug naar de auto.

De volgende scan en bloedonderzoek staan eind oktober op de rol. Ik voel momenteel nog 1 tumor, die achter mijn speekselklier in mijn linkerwang zit. En ik kan letterlijk per dag voelen hoe die aan het verkleinen is. Bizar. Dikke kans dat eind oktober zal blijken dat de kanker nog meer op z’n retour is.

En voor al diegenen die tot nu toe dit blogbericht hebben gelezen en zich afvragen hoe dit kan: welkom in de wereld van niet-weten. Ik zal hieronder een aantal mogelijke verklaringen geven.

Verklaringen:
1. God verricht een wonder. Er zijn de afgelopen jaren heel wat mensen geweest die voor me hebben gebeden en er is genoeg materiaal voorhanden dat aantoont dat het aanroepen van een hogere macht positief effect heeft. Ik heb al die tijd gevoeld dat het mijn tijd nog niet is. Ik heb het zelfs regelmatig als innerlijke stem gehoord. En dat was niet mijn ego dat sprak. Ik vertelde het zelfs aan een paar mensen, dat die stem er was. Maar als je fysiek steeds meer aftakelt, kan die stem er wel zijn, maar denk je daar toch het jouwe van.

2. Wortelsap. De mensen die mij in 2018 al kenden en wisten hoe de eerste uitzaaiing na 4 maanden mysterieus was verdwenen en hoe ik in die periode liters versgeperst wortelsap dronk, kwamen deze keer meteen met de oranje penen aanzetten. En ja, ook deze keer heb ik veel gedronken. Niet de hoeveelheid (1,2 liter) die Ann Cameron aanbeveelt in haar boek Curing cancer with carrots. maar toch genoeg om te voelen hoe mijn lijf daar positief op reageert. Het hoe en wat hiervan mag je zelf uitzoeken, ik heb duizenden uren besteed aan research op kankergebied en de ondersteunende rol van voeding.

3. Het Zinvolle Biologische Programma (ZBP) had z’n koers gelopen. Wat? Ja, daarvoor mag je je verdiepen in de Germaanse Geneeskunde. Dat is de overkoepelende naam van het werk van de Duitse arts dr. Hamer, die ontdekte hoe vrijwel alle ziekten en aandoeningen voorafgegaan worden door een situatie die emotioneel lastig voor ons is. Het ZBP bij deze uitgezaaide kanker begon bij mij in juni 2023 en eindigde inderdaad half juli 2026. Het zou te ver voeren om dat hier te gaan beschrijven en is ook erg persoonlijk voor ’n openbaar blog.

4. Doorwerking van de Multiwave Oscillator (MWO). Dit apparaat kwam ik begin december 2025 tegen in mijn niet-aflatende onderzoek naar mogelijkheden tot genezing. Ik ging proefzitten en merkte na afloop voor het eerst in lange tijd dat ik ’n paar uur pijnvrij was. Het was een enorm bedrag om aan te schaffen maar na een huurperiode van twee weken stond mijn eigen exemplaar begin januari 2026 in huis. Ik werd steeds enthousiaster maar ging waarschijnlijk in een overkill modus, schakelde in juni terug naar maximaal 2x per week 18 minuten en heb nu de juiste tijd en frequentie te pakken.

5. Begin juli arriveerde de H.E.A.L. 360 capsule van Leela Quantum Tech. Ik hoorde van de wonderbaarlijke werking van deze hanger tijdens een interview dat toevallig(?) op YouTube op mijn tijdlijn opdook. Mijn intuïtie zei me dat ik dat device moest aanschaffen. De eerste dagen na aankomst droeg ik het slechts enkele uren per dag maar toen de pijn begon af te nemen en ik niet wist waardoor het kwam maar besefte dat dit een van de ‘nieuwe’ modaliteiten was, ben ik het overdag permanent gaan dragen. Ook hiervoor geldt weer: doe je eigen onderzoek.

Is een van bovenstaande elementen datgene geweest dat deze ommekeer heeft bewerkstelligd? Of een combinatie ervan? Of iets heel anders waar ik geen zicht op heb? Misschien iets wel helemaal buiten mijn eigen toedoen om? Wie het weet, mag het zeggen. Want ik weet het niet. En dat is voor mij ongelooflijk lastig te verteren. Maar wel zo eerlijk.
Mocht je op dit moment denken,  zeker met bovenstaande verklaringen, ‘dat mens is knettergek’, dan snap ik dat zelfs. Maar leg jij mij dan maar eens uit hoe ik nu al voor de tweede keer uitgezaaide kanker weet om te draaien.

Enfin, ik kan dus weer heel voorzichtig plannen maken. Gestaag voortgaan op deze huidige weg. En eind oktober in beeld laten brengen of en waar er nog tumoren zijn.
Tot dan.